"Da's ook raar", zegt het meisje tegen de jongen.
"Je bent getrouwd en woont niet samen."

Ik moet zeggen: ik vind het ook raar.

Als ik mijn keus gemaakt hebt sluit ik aan in één van de lange rijen voor de kassa's en wacht geduldig mijn beurt af. Uiterst traag beweegt de rij zich steeds verder richting kassa. Achter de kassa's zijn medewerkers druk in de weer met het inpakken van de boeken die grif over de toonbank gaan.

Als ik bijna aan de beurt ben drapeert de man voor mij wel zo'n 15 boeken op de toonbank. Ik zie het gezicht van het meisje achter de kassa betrekken en ook ik denk "oh nee".
Routineus haalt het meisje de boeken één voor één door de scanner.
Als het laatste boek door de scanner is gehaald stelt ze de onvermijdelijke vraag:

"Zijn er cadeautjes bij?"
"Ja",
zegt de man,
".... maar ik pak ze zelf thuis in".

Een glimlach breekt door op het het gezicht van het meisje.
"Ah, wat fijn!",
zegt ze, en doet de boeken blij in twee stevige tassen.

Dan ben ik aan de beurt. Ik leg mijn drie boeken op de toonbank. Het meisje haalt ze vakkundig weer één voor één door de scanner.
"Zijn er cadeautjes bij?" Vraagt het meisje weer.
Ik aarzel heel even, maar dan zeg ik manhaftig: "Ja, graag."

Tipje: het schijnt een Haiku gedicht te zijn in oud Vietnamees schrift :-).

Wordt weer een mooie laatste week van december.

Een man zit aan de telefoon en praat luid met een collega aan de andere kant van de lijn. Een andere collega zit tegenover hem en luistert aandachtig mee. Na het telefoongesprek blijkt dat ze ambtenaren zijn op een van de ministeries. Ze vragen zich af wanneer de minister naar New York gaat, omdat er namelijk een belangrijke stemming gaat plaatsvinden in de Tweede Kamer aanstaande donderdag. Nu neemt de andere man de telefoon en belt de secretaresse van de minister. Het blijkt dat ze donderdag om half twee vliegt. De stemming vindt plaats aan het eind van de middag.

Ondertussen vraag ik me af, wie die minister toch kan zijn waar ze voor werken. Het is in ieder geval een vrouw, zover is duidelijk. Dus dat limiteert het aantal opties.

- Cramer van VROM? Klimaattop? Zou kunnen.
- ter Horst van BiZa? Lijkt me niet.
- Verburg van Landbouw? Lijkt me ook niet. Meer iets voor Europa.
- van der Hoeven van EZ? Zou ook kunnen.
- Vogelaar van Integratie? Lijkt me ook niet.

Ik kom er niet achter, want we rijden al station Utrecht binnen.
Ik hou het voorlopig maar op van der Hoeven. Donderdag weten we vast meer.

Dan verheft de gondel zich en al snel wordt het dal station kleiner en kleiner totdat de wolken ons het zicht op het dal ontnemen.
Maar na een paar minuten breekt de gondel door het wolkendek en geeft ons een prachtig uitzicht op de met sneeuw bedekte toppen die het stadje Chamonix omringen.

In 10 minuten staan we, een gondel en een lift verder, op het uitzichtplatform van de Aiguille du Midi. Je merkt aan je ademhaling en af en toe een licht hoofd, dat de lucht hier al ijler is.
De top van de Mont Blanc baadt in het zonlicht en overal waar je kijkt zie je de hoge toppen van het Mont Blanc massief: het dak van Europa. Adembenemend.

Het was een meisje van een van die telefonische verkoop bureaus die bedrijven inzetten om hun waren aan de man te brengen.

Alleen wist het meisje even niet meer voor welk bedrijf ze nu het telefoontje uitvoerde: "Met Vodafone ...... uh...., oh nee Elsevier .... met FEM Business, goedemiddag!"

Maar de afwisselende vergezichten vanaf de grond zijn ook spectaculair. Holle wegen, steile hellingen, wijnstokken, weilanden bovenop het plateau, carre boerderijen, gefilterd zonlicht door hoge beuken, de kronkelende rivier de Geul met haar stroomversnellingen, een watermolen en pittoreske dorpjes bepalen het landschap hier in Zuid Limburg. Prachtig.

Mooier vind je het in Nederland niet.

Het lijkt wel of de tijd er 30 jaar heeft stil gestaan. Jaren 50 en 70 bouw domineert het stadsbeeld met af en toe een mooi vakwerkhuis. De sigarettenautomaten hangen nog werkend aan de muren, geen hekken voor de winkelramen en de showroommodellen van de autogarages staan 's nachts gewoon onbeschermd op straat.
Je ziet er niet aan af dat hier een van de beroemdste speelgoedfabrieken ter wereld is gevestigd: Marklin. Ooit fabrikant van poppenkeukens, nu alleen nog modeltreinen.

Eens in de twee jaar fleurt het stadje een beetje op, want dan komen van heinde en ver voornamelijk vaders met zonen naar Goppingen. Dan is er een gigantische manifestatie van Marklin producten, maar zijn ook de orginele locomotieven te bewonderen in het plaatselijke station.
Dus togen ook mijn vader, mijn broertje M. , oom F. en ik naar het zuiden.

Als we na een lange dag 's avonds teruglopen naar het hotel is de rust alweer neergedaald over het stadje. En aan de overkant van de straat trekt een man een pakje sigaretten uit de sigarettenautomaat.

Voor het eerst sinds lange tijd neem ik de tijd om eens rustig de kranten door te nemen.
Lekker na een drukke, soms emotionele, buiten-werk-activiteiten-week: voorbereiding van twee events volgende week, begrafenis, trainen voor mountainbike weekend, bestuursvergadering FIM, notaris bezoek, makelaarsbezoek, vriendenbezoek, verhuizing van de afdeling.

Tijdens een van deze activiteiten kwam ik in een restaurant in Baarn het op de foto getoonde gerecht tegen.
Ik heb een ander gerecht genomen.

In de schaduw van de Église St. Jacques zitten drie op leeftijd zijnde dames op een bankje te keuvelen en bekijken de laatste toeristen van het drukke zomerseizoen. De winkeliers staan geleund tegen de deurpost van hun winkel en praten wat met elkaar over hoe de zaken gaan. Vederop op het plein klatert de fontein. En wij? Wij genieten van een geurend kopje koffie.

Kortom: het leven gaat er op deze zondag zeer rustig aan toe.

De vader van de eigenaresse, die vroeger de eigenaar was (volg je em nog?) stond ook weer te knippen. Hij helpt de donderdagavonden uit, zegt ie zelf, maar ik verdenk hem er stiekem van dat hij het nog heel erg leuk vind om met het vak en vooral de klanten bezig te zijn.

Deze avond werd ik door hem geknipt. Het is nog een echte ouwerwetse kapper die trots is op zijn vak en dat ook graag laat weten. Vooral de trucjes laat ie graag zien, zoals een stukje papier in de kam om de losse haren uit het haar te halen of het witte poeder om de losgekomen haartjes niet te laten plakken op de huid. Een andere belangrijke service vind ie om de klanten bezig houden tijdens de knipbeurt met small talk.

Terwijl de haren in het rond vlogen vertelde hij dat ie die middag naar een crematie was geweest en al snel zaten we op het luchtige onderwerp "operaties". Hij vertelde dat ie zelf ook een keer een blinde darm operatie had gehad. Na afloop was de arts naar hem toegekomen met de vraag of ie soms kapper was: in de blinde darm had ie een bolletje haren gevonden die daar terecht waren gekomen door het jarenlang met haren gevulde lucht in te ademen.